19/04/06

Cagar na Coruña

(6º da serie "Épica apócrifa")

Houbo unha moda médica, unha especie de protocolo de aceptación tácita entre a profesión, sobre todo na zona de Lugo, que consistía en receitar “baños de mar” para moitas das doenzas dos labradores do interior. A eficacia do tratamento era incontestable: ían á Coruña pasar uns días, meter os pes no mar (máis arriba dos xeonllos raro era, que a moral viaxa co individuo por lixeira que sexa a maleta), e dar paseos pola cidade... sen traballar, sen cónxuxe... volvían curados, ou cando menos notablemente mellorados fose cal for a doenza padecida.

Arribaban á estación do tren cargados de maletas, sacos de patacas, cestas de verdura, ovos, chourizos e xamóns... parte para o seu consumo e parte para financiar a estadía, co pago en especie da pensión, xeralmente un cuarto con dereito a cociña. A propia cidade da Coruña desenvolveu unha mini-industria arredor deste pre-turismo (había mozos que transportaban a equipaxe en carretóns e recomendaban pensión, e bares e casas particulares que facían unhas pesetas adicionais ou conseguían uns productos ben apreciados), e bautizou esta clientela de bañistas, maioritariamente feminina, como “As Catalinas”.

A señora Carmen foi varias veces, era analfabeta e non entendía letras nin números, pero preguntando e observando chegaba a calquera lado. A Coruña gustáballe moito, porque dicía que era imposible perderse “-Esteas onde esteas, miras para arriba, ves o Banco Pastor, que é o edificio máis alto, e xa te orientas por el”. Cada ano levaba un fillo consigo, e unha vez pedíronlle que levase tamén outro neno, duns parentes, que o pobre non resollaba. Encantoulle a Coruña ó rapaz, particularmente a praia de Riazor. Pasábano moi ben, mirando para os escaparates, observando demoradamente o mar, ou indo de excursión ata a Torre, pero transcorridos uns días caeron na conta de que o neno non ía nunca ó servicio da pensión, un curruncho ó lado das escaleiras cun lavabo e un váter. Dicía que non tiña gana. Pero unha noite a señora Carme sentiu que se erguía e se vestía, acendeu a luz e preguntoulle “-¿A onde vas a estas horas neniño?”, “-Vou cagar á Coruña”. A Coruña era a praia, que a el non se lle daba cagar no váter. Poucos días quedaban para a volta á aldea, pero varias veces fixo que a Carmen o acompañase a Riazor, xa de noite, cando non hai luz nin xente, a facer as súas necesidades sobre a area. E é que cagar de campo ten outra categoría.

Etiquetas:

4 Comments:

  • Caghar na Coruña
    que bonito éee!

    É que son de Vigo... Non, en serio, a Cruña mola muito, e riazor, non me estraña que ó cativo lle prestase a excursión defecatoria.

    Parabéns caravelete (ten algho que ver o alcume coa Revoluçao dos Cravos?)

    By Blogger eue, at 3:56 da tarde  

  • O que sei do alcume explícoo onde pon "perfil e contacto", pero ignoro o seu significado e posible orixe, só sei o da relación co violín que conto alí. Incluso deixei hai tempo unha pregunta nun foro de luthiers, pero nada... Se alguén sabe algo...

    Graciasa outra vez

    By Blogger caravelete, at 7:36 da tarde  

  • Home, que curioso! Pola mariña quen podía ía ás aughas a Ghitrís ou á charca a ¿Cospeito? ¿Onde está a famosa charca lamacenta e milagrosa?

    By Blogger SurOeste, at 11:59 da tarde  

  • Meu pai me contaba que de neno ían á ribeira e tiñan cada un o seu canto rodado para limparse.

    Home cómodo supoño que non era, hixiénico tampouco, pero falando en "prata", cagar mirando ao mar ten que molar mogollón(no vrao, porque no inverno non creo qeu tivera tanto encanto).

    By Blogger Jan, at 9:34 da manhã  

Enviar um comentário

Links to this post:

Criar uma hiperligação

<< Home