09/03/06

Probe ti

(2º da serie "Épica apócrifa")

Carme érguese xa antes da alba para baixar desde Outeiro ás Regas a apañar un feixe de nabos para a facenda. É bastante lonxe, e para atallar atravesa por corredoiras infrecuentadas, saltando portelos aínda ás apalpadas. Cando chega á agra xa se ve bastante ben. É unha mañá de xeada, as mans doen ó primeiro e logo perden xa a sensibilidade ó contacto coa xélida superficie das perolas e das nabizas. Atado o feixe, cárgao ó lombo e volve para a casa, agora polo camiño. Vai co carriñouzo dobrado, case 90 graos que fan boa falta para ter conta do peso. E a vista cravada no chan, por designio do porte e por precaución para non pisar mal. Pero aínda así pareceulle ver algo na beira, tras do baragón da cuneta, e achegouse a mirar: Toñiño, un borracho, e algo parvo a dicir dos máis, que na retirada da esmorga do día anterior non deu chegado á casa e quedou a durmir ó sereno. E coa noite que caeu. Arrodelado nunha vella gabardina, víaselle mover ritmicamente o colo co que tapara a cara. Isto tranquilizou a Carme, respiraba. Ó seu redor derretérase a branca capa de xeada, coa mínima calor do seu corpo ou quen sabe se cos efluvios etílicos, pero o caso é que nese pequeno anaco, de forma de óvalo, Toñiño vencera o meteoro, e parecía un Cristo en maxestade, un Pantocrátor coa súa figura inscrita nesa mandorla libre de xeada.

Mirouno un pouco, non era mal rapaz... xa ía botar a andar, pero non puido evitar dicir, en alto pero para si, “Pobre Toñiño”, entón el abriu un nada os seus pequenos ollos e esculcouna detidamente: si, era Carme do Zapateiro, dobanada polo peso dun gran feixe de nabos, e, hai que ver, aterecida e suando ó mesmo tempo. Toñiño non estaría moi esperto aínda, pero si abondo como para espetarlle a súa evidente observación: “Probe ti, Carme”.

Etiquetas:

5 Comments:

  • Moi bo.
    Éntranme ganas de escribir o encontro madrugador das vendedoras da praza de Abastos coa parroquia do Abastos.
    Ti lográchelo aquí. Teñen un aquel coas cousas de Castelao, máis duras e contemporáneas, non?
    Un saúdo e ánimo, que mola.

    By Blogger eue, at 3:40 da tarde  

  • As desgracias cotiás sempre parecen alleas, só as que marcan a vida son reais e insoportables

    By Blogger Diaña, at 11:54 da tarde  

  • Boisimo. Sempre vemos a palla no ollo alleo e non vemos no noso o argueiro.
    Mui bo, repito.

    By Blogger acedre, at 5:24 da manhã  

  • Eue: anímate coa historia das vendedoras da praza de abastos, e pónnolo para lérmolo todos. En canto ó que dis das miñas, un orgullo a comparación coas Cousas de Castelao, e efectivamente, (na súa modestia) máis viradas ó "cru" e o "suxo", e nese sentido máis contemporáneas, aínda que o que se conta non o sexa estrictamente (concretamente o desta debeu acontecer nos anos sesenta, miña avoa contoumo pouco antes de morrer, -xa sabedes, no 1981- e eu escribina haberá dez anos ou así)

    Diaña, Acedre, Jan, e todos os que comentastes algo no anterior: intentarei poñer unha historia por semana, e iremos "falando" de se vos gustan...

    By Blogger caravelete, at 9:37 da manhã  

  • Preciosa. Traxicomica historia, e que ademais invita a reflexión.
    Nunca saberemos, malia os dicires, cal dos dous personaxes é o máis intelixente.

    By Anonymous Larvós, at 6:32 da tarde  

Enviar um comentário

Links to this post:

Criar uma hiperligação

<< Home